Blog

Deze week komt alles van de vorige lessen bij elkaar. Het is nu de bedoeling om het plot uit te werken en de eerste 500 woorden van het verhaal op papier te zetten. Dat valt nog niet mee. Want is het wel interessant genoeg voor de lezer? Maak ik voldoende gebruik van al het geleerde? De onzekerheid en de twijfel slaan toe. Ik heb een verhaal staan, maar is het goed genoeg? Er is maar één manier om daarachter te komen; indienen.

In de cursus van Editio ben ik aanbeland bij de les over dialogen. Een dialoog moet wat toevoegen aan het verhaal. En in een dialoog moet je vooral laten zien, niet vertellen. Dus geen woorden die zeggen ‘zei zij verdrietig’. Maar laat zien dat zij verdrietig is. Met bijvoorbeeld tranen in haar ogen. Een interessante oefening om te doen. Je bent je ineens heel bewust van wat je schrijft en dat is denk ik precies de bedoeling van deze les.

Hoe om te gaan met anonimiteit als je aan een autobiografie werkt? Het houdt me momenteel bezig. Want wil ik dat mijn kinderen en ex-partner herkenbaar in beeld komen? Wat willen zij zelf? En hoe maak je iemand anoniem die toch overduidelijk bij je hoort of hoorde. Mensen die mij kennen, herkennen de personages toch meteen? Ik heb er nog geen antwoord op, maar weet dat ik er wel iets mee moet.

De lessen van deze week gaan over de locatie. En om precies te zijn, over het beschrijven ervan. Hoe wek je een ruimte tot leven? Geen gemakkelijke opdracht voor mij. Ik ben ook hier, net als met een personage, vaak kort door de bocht. Ellenlange beschrijvingen over een locatie vind ik zelf ook storend als lezer. Maar ik ga ermee oefenen. Tenslotte wil ik mijn schrijfwerk uitgeven als boek en dus heb ik rekening te houden met mijn toekomstige lezers, die mogelijk wel willen weten hoe een kamer eruit ziet.

Gisteren herlas ik mijn schrijfwerk terug, nadat ik hier al enkele dagen, weken zelfs, niet meer naar had gekeken (ik ben even druk met cursussen). Ineens bekroop het mij, het moet anders. Het hele verhaal staat nu in de verleden tijd en dat vind ik niet meer passend. Ook de structuur moet anders. Wat ik zo’n mooi begin vond, is het opeens niet meer zo. Dat betekent dus herschrijven. Het hele werk nalopen. Flinke klus. Hernieuwde energie. Zin in.

Het is het principe waarbij je niet (alleen) iets vertelt, maar waarbij je het vooral laat zien. Dus in plaats van te schrijven dat iemand boos is, laat je het zien dat iemand boos is. Zijn hoofd wordt misschien rood, zijn spieren spannen zich aan, hij smijt de deur hard dicht. Door gedrag en emoties te laten zien, betrek je je lezer beter bij je verhaal. Hier zit duidelijk mijn leerdoel. Ik ben geneigd om alles te vertellen.

Het is eindelijk week 2 van de cursus van Editio en ik ben bezig met de opbouw van een personage. Op basis van een foto verzin ik een heel leven. Wie is de persoon? Wat doet hij graag? Waar heeft hij een hekel aan? Wat is zijn werk? Familie? Vrienden? Hobby’s? De opdrachten zoomen steeds dieper in, op het leven van de persoon.

Het is erg leuk om je fantasie op die manier de vrije loop te laten. Ik voel me weer een beetje als vroeger, toen ik als kind al verhalen verzon.

Jaaaa, mijn getuigschrift is binnen! Het officiële bewijs dat ik mijn cursus ‘Boek Schrijven’ van de NHA heb afgerond met een 10. Ik weet dat ik mijn cijferlijst al heb gepost, maar wil toch ook graag het getuigschrift online zetten. Ik ben super trots op mezelf met het behaalde resultaat.

Het getuigschrift kwam met een aantal gratis leertrajecten bij de NHA (subsidie via Europa) en ik kon mij er niet van weerhouden. Dus naast de cursus Fictie 1 van Editio, ga ik ook starten met een cursus psychologie. Ik hou nou eenmaal enorm van leren.

Ik wil door. Het stoort mij dat ik word afgeremd. Ik wil verder met de cursus, ik wil dat de docent nakijkt. Het is echter buiten mijn cirkel van invloed. Ik zal moeten accepteren dat deze cursus daadwerkelijk 6 weken in beslag gaat nemen.

Omdenken dus, wat kan ik dan doen in de tijd die vrijkomt in de ochtend? Er zijn eigenlijk genoeg dingen die ik kan doen. Waarom duik ik niet gewoon in mijn eigen schrijfproject? Daar is nog genoeg te doen wat niet afhankelijk van wat ik nog moet leren.

Gisteren heb ik mijn tablet gekregen van de NHA. Deze kwam gratis bij de cursus. En ja, ik snap het concept, echt gratis is het niet, de kosten zijn natuurlijk verweven in de prijzen van de cursussen. Desalniettemin ben ik er blij mee, want ik had nog geen tablet. Het heeft een handig klein A5 formaat en is gekomen met een hoesje en toetsenbord. Ik zal er mijn boek niet op schrijven, dat doe ik liever op mijn laptop, maar voor ontspanning is het een uitstekend middel.